The Kitchen Owl

Sharing food & travel related stories


Het all you can niet concept


Het moet mij van het hart. Dat tafereel waar ik tegenwoordig busladingen doorsnee-Hollanders naar toe zich gaan. In mijn familie is men er inmiddels ook aan; de zogenaamde all you can eat restaurants.

Voor de holbewoners onder ons, een korte uitleg van het concept; voor een vaste prijs zoveel mogelijk vreten je strot in proppen tot je zo scheelt kijkt, dat je chopsticks aan ziet voor krokante soepstengels. Duidelijk nu?

Ook ik heb een duit in het zakje gedaan om de portemonnee van een all-you-can-eat-restaurant eigenaar te spekken. Mijn eerste ervaring met dit concept was in een Japans restaurant met de exotische naam ‘Sumo’. Zaterdagavond, stipt half acht sta ik daar voor de deur. Men eet hier namelijk in shifts en ik zit in die van half acht tot half tien.

De buitenkant van het etablissement heeft een strak, zwart design met een in het oog prikkende bruine, houten deur als ingang. Binnen lijkt het een kruising tussen een Van der Valk restaurant en de ballenbak van McDonalds. Begeleidt door een vriendelijke serveerster overleef ik het mijnenveld van rondrennende kinderen en beland bij mijn tafel. Vervolgens wordt mij het bestelformulier en -proces uitgelegd (alsof ik mijn eerste werkdag in een Blokker magazijn beleef) zodat ik aan de slag kan. Het is bedoeling om op een bestelformulier een keuze te maken uit het aanbod van nigiri’s, sashimi’s, temaki’s & yakitori’s om daar dan vervolgens een streepje bij te plaatsen. Ik vergeet nog te vertellen dat er een spelregel is om per persoon maximaal vijf streepjes op het formulier te zetten. Dus zo all you can eat is het nog niet.

Even later wordt de tafel dusdanig volgebouwd met sushi dat het lijkt alsof de serveerster probeert elke kubieke meter van haar slaapkamer te benutten met IKEA meubilair.

Aan de tafels om mij heen te zien, lijkt het een wedstrijd om zoveel mogelijk eten in een zo kort mogelijke tijd naar binnen te krijgen. Die strategie neem ik automatisch over en binnen vijf minuten zit mijn buik tjokvol sushi.

Als je dan denkt dat ik klaar ben, dan heb je het mis. Er staan nog vijf rondes van dit vreet bacchanaal op het programma. Vanwege peer pressure van mijn tafelgenoten Sien ‘We zijn pas bij ronde een’ Holgen en Barry ‘Wat zal ik nu eens bestellen’ van Berkel, bestel ik nog maar wat sojabonen. De daaropvolgende bestelrondes echter stel ik me op als zijnde een Amerikaans raketschild dat Russische raketten probeert te pareren. Ondertussen zie ik om mij heen per bestelronde het gemiddeld BMI met rasse schreden toenemen.

Toch is er hoop. Aangekomen bij het dessert blijkt de restauranteigenaar bij het maken van de menukaart tot inkeer te zijn gekomen. Er is namelijk slechts de keuze tussen een bolletje groene thee of zwart maandzaad ijs. Helaas wordt die bestelkans mij ontnomen.

“Het is half 10, dus onze shift is voorbij. We moeten gaan”.  Zegt Barry. Ik was even vergeten dat we in shifts werken.

“OK” zeg ik teleurstellend, onderwijl concluderend dat dit mijn eerste en ook gelijk laatste keer all you can eat is geweest.

Nee, all you can eat, dat geldt voor mij zeker niet!

Lees meer

Ramen - Hoe het niet moet, deel 1

Zo eet ik zes maanden lang uit, zo kom ik terug en moet ik weer boodschappen doen en het eten zelf maken. Tja, ff omschakelen dus! Net als de taal trouwens. Voorheen was ik very internationally oriented as a world-traveller should be, maar hier in Nederland wonen en Henk & Ingrid en ik kan toch een verdomd stuk grappiger schrijven in het Nederlands (mag ik dat zeggen? Ja, dat mag ik zeggen). Dus sorry jij niet-Nederlandse sprekende minderheid, het is tijd voor een taalcurresus, succes!

Lees meer